Na studiach z IT bardzo łatwo wpaść w jeden schemat: zaliczyć przedmiot, zapomnieć materiał i iść dalej. Problem w tym, że po kilku semestrach człowiek nadal ma wrażenie, że dużo wie „w teorii”, ale niekoniecznie potrafi to sensownie wykorzystać. I właśnie tu pojawia się pytanie, które słyszę bardzo często: jak zdobyć doświadczenie w IT jeszcze na studiach? Czekanie do pierwszej pracy zwykle nie rozwiązuje problemu. Lepiej zacząć wcześniej i robić coś, co naprawdę buduje praktykę, a nie daje tylko kolejne zaliczenie.

Nie zrozum mnie źle – studia są ważne. Dają fundamenty, porządkują podstawy i pokazują kierunek. Ale same w sobie rzadko wystarczają, jeśli chcesz później wejść do IT bez poczucia chaosu. Najczęściej problem nie polega na tym, że ktoś nic nie umie. Problem polega na tym, że wiedza jest porozrzucana po kilku przedmiotach, a praktyka nie składa się w całość. Dlatego jeśli chcesz naprawdę coś wynieść ze studiów, musisz dorzucić do tego własną robotę.

Praktyki studenckie to jeden z najprostszych sposobów, żeby zobaczyć, jak wygląda prawdziwa praca. Nie ta z ćwiczeń na uczelni, tylko ta normalna — z zadaniami, terminami i ludźmi, którzy oczekują konkretu. Nawet jeśli na początku robisz rzeczy proste, to i tak zyskujesz coś ważnego: uczysz się środowiska, sposobu komunikacji i tego, jak przekładać teorię na działanie. To jest doświadczenie, którego nie da się zdobyć samym słuchaniem wykładu.

Bardzo dużo dają też organizacje i koła studenckie. Sam uczestniczyłem w kilku takich inicjatywach i szczerze: nauczyłem się tam sporo więcej, niż się wielu osobom wydaje. To nie było tylko chodzenie na spotkania. Była współpraca, odpowiedzialność, działania w grupie i dowożenie rzeczy do końca. Właśnie tam uczysz się, że nie wystarczy coś wiedzieć — trzeba jeszcze umieć to ogarnąć w praktyce, często z innymi ludźmi i pod presją czasu.

Projekt zaliczeniowy może być tylko zadaniem do oddania. Ale może też być pierwszym sensownym kawałkiem portfolio. Różnica jest ogromna. Jeśli robisz projekt porządnie, to od razu uczysz się więcej: SQLa, pracy z bazą, logiki aplikacji, działania z danymi, a czasem też testów albo prostych rozwiązań w Pythonie, Excelu, VBA czy C#. I właśnie o to chodzi, żeby projekt nie był tylko „na zaliczenie”, ale żeby coś po sobie zostawiał.

Niklaus Wirth to szwajcarski matematyk, który zasłynął szczególnie jako twórca języka PASCAL oraz innych języków takich jak Modula, Oberon i ich aktualizacji. Warto zaznaczyć, że pod koniec XX wieku, PASCAL był często wykorzystywanym językiem, natomiast później został wyparty przez C++.

Jeszcze mocniejszą opcją są własne projekty albo startupy. To już nie jest nauka dla samej nauki. Tu od razu wchodzisz w myślenie: co ma działać, dla kogo, po co i czy to w ogóle ma sens.

Obecnie realizuję dwa startupy. Pomagam w nich studentom zdobywać pierwsze doświadczenie i działa to na zasadzie win-win: ja rozwijam aplikację, a uczeń dostaje realny kontakt z komercyjną robotą. To jest dużo cenniejsze niż kolejne puste ćwiczenie, bo widzisz, jak wygląda prawdziwa praca, a nie tylko wersja „szkolna”.